De laatste dag alweer! We hebben de hele ochtend gezellig met de hele klasse gewacht tijdens de uren uitstel. Langzaam bouwde er een klein briesje op, maar van gisteren hadden we geleerd dat je met de stroming hier aan een klein briesje helaas niet genoeg hebt – tenminste, als je voor kerst de bovenboei wil ronden.
Toch zat de sfeer er op de steiger goed in. Sommige teams tuigden hun boten netjes op, andere wachtten wat langer af en weer andere maakten vast hun zeilen met zoet water schoon. Binnen werd gekaart, tactiek besproken en heel veel kopjes koffie gedronken.
Een zeilwedstrijd bleek er deze laatste dag helaas niet meer in te zitten. Maar de klasse liet zich vervolgens van haar beste kant zien met wat toch wel het nieuwe Europees record speedy sportboten kranen moet zijn: 17 boten in net iets meer dan een uur. Met alle zeilers, de EK-orga voorop, kraanden we als een geoliede machine in moordend tempo de ene na de andere J het water uit. Zonder dringen, zonder trailer- of bootrij, zonder geschreeuw of gevloek maar met alle energie, enthousiasme en saamhorigheid die we nog in ons hadden na alle koffie en het wachten.
Het grootste tijdverlies kwam van de kraanmachinist die even naar de wc moest. Wie even niets omhanden had, zocht verkoeling in de schaduw van de kraan. En Tim leerde ons ondertussen nog de wijsheid: met een lijn kan je niet duwen.
Daarna konden we in één ruk door naar de prijsuitreiking. Regerend Europees kampioen Fraporita mocht de wisselbokaal meteen weer mee naar huis nemen. Op de tweede plaats eindigde het Franse Jazzy en de Italianen van team Pestifera gingen er met de derde plaats vandoor. Gefeliciteerd!
Al met al was het een waanzinnig EK, met vier volle dagen zeilen, zomers weer en bovenal: een mega gezellige klasse. Dank organisatie van de NSR en het EK, dank alle vrijwilligers, en vooral: dank alle zeilers die dit weekend zo’n succes maakten!
NSR Monday day 3, award ceremony
It’s the last day already! We spent the entire morning waiting pleasantly with the whole class during the delay hours. A small breeze slowly built up, but we had learned from yesterday that with the current here, a small breeze is unfortunately not enough—at least, if you want to round the top buoy before Christmas.
Nevertheless, the atmosphere on the jetty was great. Some teams rigged their boats neatly, others waited a bit longer, and still others started cleaning their sails with fresh water. Inside, people were playing cards, discussing tactics, and drinking lots of cups of coffee.
Unfortunately, a sailing race turned out not to be possible on this final day. But the class subsequently showed its best side with what must surely be the new European record for speedy sports boat cranes: 17 boats in just over an hour. With all the sailors, led by the EC organizers, we craned one J after another out of the water like a well-oiled machine at a killing pace. Without pushing and shoving, without a queue for trailers or boats, without shouting or cursing, but with all the energy, enthusiasm, and camaraderie we still had left after all the coffee and waiting.
The biggest time loss came from the crane operator who had to go to the toilet. Anyone who had nothing to do for a moment sought coolness in the shade of the crane. And in the meantime, Tim taught us the wisdom: you can’t push with a line.
Afterwards, we were able to go straight to the prize-giving ceremony. Reigning European champion Fraporita was allowed to take the challenge trophy home immediately. The French team Jazzy finished in second place, and the Italians from team Pestifera took third place. Congratulations!
All in all, it was an amazing European Championship, with four full days of sailing, summery weather, and above all: a mega-friendly class. Thanks to the organizers of the NSR and the European Championship, thanks to all the volunteers, and most importantly: thanks to all the sailors who made this weekend such a success!
